این دو روز را مشهد بودم. جای دوستان خالی٬ به خصوص حسین نورانی عزیزم که در همه دو سال گذشته آرزوی سفر دو  نفریمان  را به مشهد الرضا  نابرآورده دیدیم٬ حسین جان دعای کمیل شب جمعه جای خالیت خیلی احساس می شد.ان شاء الله سفر بعدی با هم بیایم. از مشهد نمیشه سفر نامه نوشت چون سفری برای خود است( خود به اون معنا!) و حرفهایش نگفتنی٬ اما  این مختصر را نوشتم که یکی مایه دق دلی حسین نورانی را فراهم آورم و دیگر اینکه به دوستان موکداْ یاد آور شوم بدلیل فقیری مفرط! و بی حوصلگی حقیر٬ از مطالبه سوغاتی جداْ خودداری فرمایند.

قابل توجه دوستانم کورش جنتی و مهرداد رحیمی که مخابرات مشهد مطالب آنان را برای زوار و مجاورین حرم رضوی و سایر اهالی مضر تشخیص داده و نسبت به مسدود نمودن وبلاگ های ضاله ایشان اقدام نموده٬ خوشبختانه دیگر وبلاگ هائی که در لیست پیوندهای این وبلاگ قرار دارند آزاد بوده و زوار و مجاورین حرم٬ مشغول استفاده مفید از آنها می باشند.