تبليغاتX
کلید
 

همیشه با برخی از دوستانی که دغدغه جدی و صادقانه ای در عرصه سیاست و جامعه دارند درباره "مسأله فوتبال" بحث داشتم، اعتقاد خودم این است که هر تفکر سیاسی و اجتماعی که به هر نحوی با هر وجهی از زندگی انسان تعارض داشته باشد، ناگزیر  به بیراهه می رود. درباره این وجوه زندگی مثال های فراوانی را می توان ذکر کرد، و درباره آنچنان گروه هائی که مرام آنها به تعبیر من زندگی ستیز بوده نیز می توان به مصادیق فراوانی در تاریخ ایران و جهان اشاره نمود........ بگذریم.

 الغرض اینکه از نظر من یکی از نیازهای انسان در زندگی هیجان است،.........  یکی از مهیج ترین ابتکارات بشر بازی فوتبال است.........خصوصاً اگر به هر دلیلی هوادار تیم فوتبال خاصی باشی..........

.... ای بابا دارم خفه میشم، بابا بی خیال فلسفه بافی، من با عرض شرمساری از حضور حضرات روشنفکران، فعالین سیاسی، دانشگاهیان، فعالین هوادار حقوق بشر و دموکراسی،و........ اعلام می نمایم که:

.هوادار......سرسخت.......تیم فوتبال پرسپولیس می باشم!.

روم به دیوار، و باز هم شرمنده همه حضرات می باشم.....گفتن این یکی خیلی سخته اما خوب آدمی که ننگ فوتبال دوستی و هواداری را به جان خریده این ننگ های مضاعف را هم داره!......... شرمنده ما دیروز برای ابراز هوادرایمان از پرسپولیس رفتیم استادیوم آزادی!

حالا که رومون به هم باز شده میگم، جای همه شما خیلی خالی بود، غوغائی بود: نو هزار نفر باشید و تیمتون ۴-۱ ببره.......آقا جداً خوش گذشت به ما، هرچند این اعترافات سنگین و شرمگینانه را هم داشت! 

حالا که رومون دیگه خیلی به هم باز شده و عرق شرم ما هم داره خشک میشه! با عرض مجدد از حضور همه آن عزیزان پیش گفته و نیز همه استقلالی ها و اندک اصفهانی های سپاهانی( چون اکثر اصفهانیها هم پرسپولیسی هستند) عرض میکنم که:

                               زنده باد زندگی:         

پرسپولیس قهرمان میشه

خدا میدونه که حقشه

پیش بینی بازی با سپاهان:

پرسپولیس ۳          سپاهان ۰

پی نوشت: می دونم در میان حضرات فعالین سیاسی! و.... فرومایه هائی چون من که حتی حاضرند عمل دون و پست رفتن به استادیوم را انجام دهند کم نیستند اما برای اینکه از بار عذاب وجدان! خودم کم بشه این یکی را که در انجام این جرم با من شریک بود معرفی می کنم: مهرداد رحیمی٬ آره!٬ به خدا من تنها نبودم!

+ نوشته شده در  جمعه 1387/02/27ساعت 3:36 قبل از ظهر  توسط احمدرضا حائری  |